07 KARRIKA : 023|1999ko martxoa     <022 | 024>

|IRITZI ARTIKULUA |HEMEROTEKA

|IRITZI ARTIKULA

Oi, gure lurra

Lurrari atxikita gaude; begiz, besterik ez bada; eta, ikusten dugunari izena ematen diogu. Izenda ditzakegunak, ikusten ditugunak dira. Berdin geure baitan besterik ikusten ez baditugu ere. Baina lurra ikusten dugu, dudarik gabe, eta lurrean aurkitzen ditugunak ere ikusten ditugu, eta horiei izena ematen. Izena, nola ez, geure hizkuntzan eman ohi diegu, hasiera batez behintzat. Eta geure hizkuntzaz emandako izena duten tokiak edo lur zatiak, gureak dira. Geure herriak dira, geure mendiak, geure itsasoa. Hizkuntzaz definitu dezakegu noraino iristen den gure begirada, noraino begiratzen dugun.
Eta administrazioen gainetik, legeek esaten dutenaren gainetik ere, hizkuntzaz definitzen ditugu gure mugak. Pirinioen lerro gainari jartzen garelarik, alde batera ez dugu Espainia ikusten, ez eta beste aldera Frantzia ere; mugaren bi aldeetan baita Euskal Herria. Ez bakarrik geure hizkuntzaz izena eman, baizik eta hizkuntzaren izena bera eman diogu lurrari, geure lurrari. Horregatik deitzen diogu Euskal Herria.
Eta lur honetan, lur honetan guztian, du tokia hizkuntzak. Legeek zatiak egin nahi dituzte, bereizketak eginez, gero eta zati txikiagoak, eta lurraldea zati txikiz sakabanatu. Izen arrotzez lurra bitan edo hamaikatan egin dezakete, baina hizkuntza ezin dute zatitu. Hizkuntza bat zaigu, eta, hortaz, lurra ere bai. Lurraldetasuna aipatzen dugunean, horretaz ari gara. Hizkuntzari dagokion lurraldea, hitz laburrez. Edo lurraldeari dagokion hizkuntza, bestela esanik.
Laster Korrika 11 heldu da, lasterka ibiliko gara gure lurretan barrena. Ez gara gure mugetatik aterako, baina berriro ere gure begiradak euskal lurrak begiztatuko ditu, eta berriro ere euskal izenez izendatuko. Korrika pasako gara legeek markatzen dituzten marra eta muga guztien gainetik.