07 KARRIKA: 010|1998ko urtarrila    <009 | 011>

|IRITZI ARTIKULUA |HEMEROTEKA

|IRITZI ARTIKULA

Hizkuntzaren bizitza soilik?

Aspaldidanik erranik dago Euskararen bizitzaz kezkatuta egotea ez dela soilik kezka akademiko bat, zerbait gehiago baizik... anitzez gehiago baizik. Hizkuntza ez da gu gabe, ezin bizi da gugandik kanpo, guri loturik da arrunt; gu hari gauden bezala, hain zuzen. Horregatik Euskararen alde egotea euskaldunon alde izatea da.
Euskarak, hiltzen bada, ez du sufrituko, euskaldunok dugu pairatuko eta, erran gabe doa, munduko gizateria osoak; kultura guziak baitira Gizadiaren parte eta altxor. Ameriketako Hopi, Ketxua edo Maien alde egin dezakegun hoberena gureari eustea da, tink eta fermuki, etsaia bera baita: kultur aniztasunaren zapaltzailea, hemen eta nonahi
Gisa honetan, emeki-emeki, sakontzen joan gaitezke gure pentsaeran, eta bistan denez abiapuntua hizkuntzaren bizitza genuen. Bide honetan dugu aspaldidanik abiaturik J.M. Sánchez Carrión “Txepetx”, eta orain arte baldin bagenuen hizkuntzaren bizitzari buruzko bere lanak ezagutuen, orain, Jon Sarasuaren bitartez (Bizitzaren hizkuntzaz), heldu zaigu bizitzaren hizkuntzara eman duen jauziaren berri. Jauzi interesgarria benetan. Bai batean (hizkuntzaren bizitzan), nola bertzean (bizitzaren hizkuntzan) Txepetxen ekarpena gaitza da, eta ezagutu beharreko delakoan gaude. KARRIKIRIn ez dugu liburuak gomendatzeko ohiturarik, baina zenbaitetan badira arrazoiak salbuespenak egiteko. Merezi baitu, hauxe bat.